پارس نوشت

سرعت زمان و صداها...

parsnevesht — Sat, 26 Dec 2009 07:20:22 GMT

۱. حس می کنم زمان با سرعتی نه مثل گذشته در حال حرکت است. آنقدر اتفاق در این چند روزه می افتد که سنگینی هر کدامش برای عمری بس است...

درک کامل هر کدامشان پیرمان می کند چه رسد به دیدن تک تکشان، آن هم در مدتی بسیار اندک...

صلی الله علیک یا ام المصائب... یا زینب کبری

۲. وقتی کنار خانه ات خانه ی خدا باشد و از صبح صدای طبل و سنج و دهل عزا برپا باشد چه حسی پیدا می کنی؟ تا می خواهی فراموش کنی که در چه روزهایی هستی صداها نمی گذارند به نسیان بروی. صداها نمی گذارند فراموش کنی امروز بر طبل جدایی حق و باطل نواخته می شود. صداها به تو می گویند این یادآوری جنگی است که حسین(علیه السلام) با مردان جنگی اش در آن مرز حق و ناحق را مشخص کردند.

این روزها روز حسین(علیه السلام) و مردان حسین(علیه السلام) است. روز آنانکه دینشان غیر از عبادت و خوب بودن برای خلق چیز دیگری هم داشت: جـــهـــاد

چند جمله اي ها(2): ‌باز هم كيمياييِ خسته!...

parsnevesht — Sun, 06 Dec 2009 18:39:41 GMT

هوالحی

چند جمله اي ها(2)

باز هم كيمياييِ خسته!...

محاكمه در خيابان؛ بيست و هفتمين فيلم يا متفاوت ترين فيلم مسعود كيميايي.

هنوز هم نمي فهمم چطور مي شود سازنده ي فيلم هايي مانند قيصر و گوزنها چنين فيلمي ساخته باشد.

فكر نكنم كسي بتواند اين همه پتانسيل سينماي ايران(از فيلمبرداري و موسيقي متن گرفته تا بازيگران خوبي مثل فروتن، بهداد و فروزنده) را به سادگي بر سر چنين فيلمي هدر دهد.

كيميايي در تيتراژ ابتدايي فيلم از اصغر فرهادي تشكر كرده است. يكي از دوستان به شوخي مي گفت احتمالا چند سال پيش فرهادي ايده ي چهارشنبه سوري را براي كيميايي تعريف كرده(شك به خيانت در عشق و زندگي و دروغگويي و پنهان كاري يك طرف ماجرا براي از بين نرفتن زندگي طرف ديگر) و كيميايي بي خبر از اينكه اين ايده را بسيار بسيار بسيار بهتر از فيلم خودش، فرهادي ساخته، دست به ساخت يك اثر ضعيف به ظاهر روشنفكرانه زده.

فيلمي كه معلوم نشد چه بود، چه گفت و چه هدفي داشت.

قبل از ديدن فيلم دلم مي خواست كيميايي فيلم را در جشنواره شركت مي داد اما پس از فيلم بسيار مسرور شدم كه در جشنواره شركت نكرد!

هنوز هم دلم مي خواهد يكبار كيميايي با فيلمنامه ي نويسنده اي ديگر بر سر ساخت فيلمش برود تا آنجا مشخص شود قدرت كيميايي بر سر ساخت چقدر است. حيف است اين همه ظرفيت توليد يك فيلم سينمايي بر سر چنين فيلم هايي هدر رود.

ايده هاي بی ربط و اجراهای بد ترکیب...

parsnevesht — Thu, 26 Nov 2009 20:37:18 GMT

هو العلیم

ايده هاي بی ربط و اجراهای بد ترکیب...

مدتي است اين مجهول به مجهولات ذهني ام وارد شده كه واقعا مركز ايده پردازي ايده هاي تبليغات شهري شهرداري تهران كجاست؟ به بيان ديگر چه افرادی كار ايده پردازي و انتخاب موضوع را براي نصب بنر در فضاهاي شهري بر عهده دارند؟

تبليغاتي كه در بدترين وضعيت طراحي و به دست بي سليقه ترين طراحان طراحي مي شود. و با كمال حيرت شاهد آن هستيم كه اين اعلان هاي مناسبتي سبک به شكل وسيع در سطح شهر چاپ و نصب مي شود. واقعا مركز متولي اين مسايل در شهرداري اعتقاد به پول مفت و ارث پدري اموال شهرداري دارد؟ گاهي از خود مي پرسم احتمالا شهرداري مرکز بازيافت بنر(!) دارد كه اينقدر در چاپ بنر اسراف و گشادبازي در مي آورد.

احتمالا در انتهاي سال هم خدمت شهردار محترم گزارش مي دهند كه ما فلان مقدار درصد روح معنوي و فرهنگ اسلامي را در تهران افزايش داديم و يك گام تهران را به نزديك شدن به شهر اخلاق پيش برديم و در انتها هم و من الله توفيق!

گاهي اوقات برخي از كلمات براي بعضي افراد يا اساسا بي معناست و يا اصلا به گوش نامباركشان نخورده؛ اسراف، سليقه، فكر، تبليغات موثر، هارموني رنگها، جمله بندي دقيق، مشاور تبليغاتي، ذهنيت مخاطب، تفاوت گيرندگان پيام، يكسان نبودن همه ي محلات تهران و ...

جالبتر از اين مسايل اخيرا ايده ي جديد و پرمغز(!!!) آقايان است كه طرح گسترش موازين و فرهنگ اسلامي در سطح شهر را داده اند! و مهم ترين كار اين طرح شده: چاپ بنر با محتواي روايات ائمه اطهار و ديوار نويسي اذكار و احاديث. بعضي وقتها، برخي افراد كارهايي بدون فكر انجام مي دهند و گاهي اوقات افراد اساسا بي فكرند. جالب اينكه در يكي از اين بنرهاي اطلاع رساني طرح فوريتي گسترش موازين فرهنگ اسلامي كه در خيابان پاسداران نصب شده بود به عنوان يكي از كارهاي مهم اين مجموعه ايده ي كارگاههاي آموزش شهروندي به شهروندان را به عنوان يكي از برنامه هاي اين طرح داده بوند!

نگارنده با نوشتن آیات و روایت در سطح شهر اصلا مشکل ندارد اما مشکل اینجاست که ظاهرا این کارها بیشتر فله ای و کوتاه مدت است و دقت بسیار کمی در ورای عمل نهاده شده و بیشتر کارهایی ظاهری است تا کارهایی اثر گذار و بلند مدت. درد اینجاست. به نظر می رسد با این اقدامات شهرداری در پی نشان دادن شهری مدرن و در عین حال اسلامی است اما متاسفانه در بند کارهای کوتاه مدت و ظاهری مانده. حال آنکه راه نشان دادن شهری اینچنینی(که به واقع مطلوب نیز هست) با این کارهای سبک و رو بسیار فاصله دارد.

سینما، رسانه، پيام- فصل دوم: سینما خانواده

parsnevesht — Fri, 20 Nov 2009 20:14:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

سینما، رسانه، پيام

فصل دوم: سینما خانواده

براي اطلاع از كليت برنامه اينجا كليك كنيد.

گمان غالب انگاری

parsnevesht — Wed, 11 Nov 2009 16:12:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

گمان غالب انگاری

رسانه ها از یک منظر نمایشگر اجتماع هستند. به بیان دیگر آنها برای بیان مطالب خود از حقایق و مسایلی که در درون جامعه است سخن می گویند و تصویری از جامعه ی مبدا را عرضه می کنند. این کارکرد رسانه ها در رسانه های خبری مانند شبکه های خبری روزنامه ها و مجلات به خوبی قابل رویت است. در این حالت رسانه ها آنچه که هست را به مخاطبانشان ارائه می دهند.

از طرف دیگر رسانه ها کارکرد دیگری نیز در اجتماع خود دارند. این کارکرد رسانه ها متفاوت با کارکرد قبلی است. در واقع این کارکرد رو به جلو است و رسانه ها آنچه که باید باشد را به جامعه نشان می دهند.

از جمله رسانه های جمعی که دارای قدرت چشمگیری در انقال معنا به مخاطبانش است سینما است. «سینما بیش از هر وسیله ارتباط جمعی و در ميان رسانه هاي جمعي بيش از ديگر رسانه هاي تصويري باعث جذب افکار و برانگیختن تصورات و اذهان مردم شده است. فیلم های سینمایی در واقع پدیده ای فراتر از یک وسیله سرگرمی هستند. آنها نقش بلند مدتی را در شکل گیری فرهنگ بر عهده دارند.»( دفلور ملوین و ای نیس اورت. شناخت ارتباطات جمعی، باهنر ناصر، دانشکده صدا و سیما، ص 212)

با توجه به مقدماتی که در بالا گفته شد سینما از جمله مهمترین وسایل ارتباط جمعی است که به تبادل معنا می پردازد. در این تبادل معنا نویسنده و کارگردان بر اساس تجریبات قبلی که از زندگی خود یا دیگران به دست آورده اند به تولید معنا برای بسته بندی و عرضه در جایگاهی به عنوان فیلم می پردازند.

«فیلم ها مسایلی را مطرح می کنند که نشان دهنده نفوذ آن بر اخلاقیات خلق و خوی اعتقادات و رفتار افراد جامعه است»(همان 213)

با توجه به این مقدمات سینما از مهم ترین رسانه های جمعی است. در واقع کسانی که با پدیده ای به عنوان فیلم روبرو می شوند در فضایی متفاوت با رسانه های دیگر در معرض دریافت معنا قرار می گیرند. در فضایی اصطلاحا «استریل» که در آن مخاطب بدون هیچ گونه عامل برهم زننده و مختل کننده دریافت معنا در معرض بیان و کلام فیلم قرار می گیرد. یعنی مخاطب در سالن تاریک بدون هیچ عامل برهم زننده ارتباط یا همانطور که گفتیم فضایی استریل و پاک به دریافت معنا می پردازد. درک این اهمیت سینماست که جایگاه سینما به عنوان یک رسانه ی جمعی را مهم می سازد.

کتاب قانون. فیلمی که از جمله فیلم های حاشیه دار دو سه سال اخیر سینما بود. فیلمی که مانند صد سال به این سالها(سامان مقدم) و سنتوری(داریوش مهر جویی) تسویه حساب(تهمینه میلانی) در ابتدا توقیف شد اما تنها به سرنوشت صد سال به این سالها دچار شد. بازسازی برخی از صحنه ها و ظاهرا از بقيه به خاطر اجازه ي اكران موفق تر بود.

سينما، رسانه، پيام

parsnevesht — Fri, 30 Oct 2009 16:40:04 GMT

هــو المصور

اين مطلب براي مجموعه برنامه هاي" سينما، رسانه، پيام" در دانشكده ي علوم اجتماعي و ارتباطات دانشگاه علامه طباطبايي نوشته شده است و در واقع مقدمه اي براي اين طرح است. فصل اول اين طرح إن شاء الله دوشنبه۱۱ آبان۱۳۸۸ از ساعت ۱۳ تا ۱۵:۳۰ در دانشكده ي علوم اجتماعي و ارتباطات با نمايش فيلم آواز گنجشكها برگزار مي شود. منتقد اين برنامه استاد تابش(مدير مسوول و سردبير ماهنامه فيلم نگار) است. پوستر برنامه در ادامه مطلب موجود است. پذيراي حضور گرمتان هستيم.

آدرس: خيابان شريعتي- قبل از بزگراه شهيد همت- خيابان شهيد گل نبي- دانشكده ي علوم اجتماعي و ارتباطات دانشگاه علامه طباطبايي

مقدمه

يـكم.

سینما بیش از هر وسیله ارتباط جمعی و در ميان رسانه هاي جمعي بيش از ديگر رسانه هاي تصويري باعث جذب افکار و برانگیختن تصورات و اذهان مردم شده است.

فیلم های سینمایی در واقع پدیده ای فراتر از یک وسیله سرگرمی هستند. آنها نقش بلند مدتی را در شکل گیری فرهنگ بر عهده داشتند. شاید جذابیت های هر فیلم بیش از آنکه به تماشاگر در درک معناي اصلی فیلم کمک کند، مانع از تفکر او شود؛ ولی در ميان هیاهوها و جادوی سینما، این حقیقت نهفته است که صنعت سینما واقعا یک وسیله ارتباط جمعی مهم است. فیلمهای سینمایی علاوه بر آنکه یک وسیله ارتباط جمعی و نیروی اجتماعی هستند، در عین حال صنعتی عظیم و متنوع، و همچنین هنري انضمامي به شمار مي آیند. هنری كه در آن از ادبيات پيدا مي شود تا تئاتر و موسيقي.

دوم.

تا به حال از ديدگاه هاي مختلفي به سينما نگريسته شده است و بر اساس همين نگاه ها فيلم ها مورد نقد قرار گرفته اند. براي مثال آنگاه كه بازيگري، با نگاه بازيگري اش فيلمي را مي بيند، لاجرم نكات بازيگري فيلم را مورد نقد و بررسي قرار مي دهد. و يا برخي از منتقدان سينمايي كه با ديد هنري به سراغ فيلم مي روند در نقدشان نكات زيبايي شناسانه را لحاظ مي كنند.

اما در اين ميان اگر بخواهيم با ديد ارتباطي(communication) به سينما نگاه كنيم به چه قسمت هايي از فيلم بايد توجه كنيم؟ به بيان ديگر چه نكاتي از فيلم بايد برايمان مورد اهميت باشد؟

در واقع اگر با ديد ارتباطي به سينما نگاه كنيم مي توانيم با رويكرد معناشناسانه به سراغ آن برويم. يعني در فيلم به دنبال معنايي باشيم كه مخاطب دريافت مي كند. معناهايي كه در خودآگاه يا ناخودآگاه مخاطب وارد مي شود.

در نهايت نوع نقد ما بيشتر حول محور معناهاي فيلم است. و براي آنكه بتوانيم در نقد از بحث اصلي فيلم(از نظر ما) كه معنا باشد دور نشويم منتقداني دعوت مي كنيم كه در موضوع فيلم صاحب نظر هستند. نه آنانكه منتقد عام سينمايند(حرفه: منتقد). به عبارت ديگر آنكه در موضوع فيلم صاحب نظر است؛ صاحب توانايي و تخصص در مورد موضوع فيلم است و همين توانايي و تخصص به ما كمك مي كند تا بهتر بتوانيم به نقد معنا در فيلم بپردازيم.

در اين نقد معنا به دنبال كشف 3 چيز هستيم:

1. كشف و درك معناهاي فيلم

2. در صورت موفق بودن فيلم در ارائه صحيح، به دست آوردن عوامل موفقيت در انتقال معنا

3. و در صورت عدم موفقيت در بيان معنا، بحث بر سر عامل يا عوامل ناتواني در بيان معنا

سـوم.

نام اين طرح را گذاشتيم: «سينما، رسانه، پيام». البته همان طور كه گفتيم همه بر اين نكته واقف بوديم كه اگر بخواهيم از نگاه مخاطب فيلمي را ببينيم(دقيقا كاري كه ما قصد انجام دادنش را داريم) بايد به جاي پيام، معنا بگوييم؛ اما با اين مشكل هم مواجه مي شديم كه افرادي معنا در علم ارتباطات را با سينماي معناگرا(!) اشتباه بگيرند و در نتيجه به پيش داوري در مورد كليت برنامه برسند و موضوعات متنوع هر فصل برنامه را مورد توجه قرار ندهند. يعني اين اشتراك لفظي ممكن بود به ديدگاه ها و نوع نگاه به طرح لطمه وارد نمايد. در نتيجه براي رفع اين مشكل گفتيم به جاي معنا فعلا لفظ پيام را استفاده مي كنيم. اما در واقع منظورمان همان معنا در علم ارتباطات است.

چـهارم.

بستر نقد ما سينماي ايران است. سينمايي كه اعتقاد داريم در بيان معنا ضعيف است. سينمايي كه از منظر ساخت و تكنيك در رتبه ي خوبي است اما ايده هاي نو در آن كم شده و به همين نسبت معناهاي تازه و جديد. اما باز هم به سراغ سينماي ايران مي رويم از آنجا كه:

- آرزوي همه ي ما رشد و رونق اين سينما است و اين اتفاق ميسر نمي شود تا اينكه در محافل و مجامع مختلف به نقد و درك عميقي از گذشته و كارنامه ي اين سينما پرداخته و رسيده شود؛

- سينماي جهان به قدر كافي در بوته ي نقد قرار مي گيرد اما سينماي ايران هنوز از جنبه هاي نقد، بكر و تازه است؛

- اگر افق ديد خود را بلند ببينيم مي توانيم با نقد بر سينماي ايران فضاي تازه اي براي تغيير در قسمت هاي مختلف اين سينما باز كنيم و در نهايت اثر گذار باشيم؛

- غالب فيلم هاي سينماي ايران از درون تجربه هاي زندگي در فرهنگ ايراني برآمده اند و ازآنجا كه بين ما و بين زبان آن آثار همخواني وجود دارد نقد و تحليل آثار همخوان با فرهنگ ما ثمربخش است و مي تواند به نتيجه ي عملي منجر شود.

پنجم.

روش كار در اين طرح اينگونه است كه از ميان موضوعاتي كه در سينماي ايران پرتكرار بوده اند و هنوز هم ارزش بيان هم از نظر محتوايي و هم از نظر توانايي جذب مخاطب دارند تعدادي انتخاب كرديم. در هر فصل از برنامه يكي از اين موضوعات به عنوان موضوع برنامه انتخاب مي شود.

در گام بعدي از ميان فيلم هايي كه در آن موضوع ساخته شدند فيلم هايي كه از دو فاكتور موفقيت در فروش و موفقيت در جشنواره ها برخوردار هستند انتخاب شده و از ميان اين فيلم ها يكي در برنامه پخش مي شود. در كنار پخش اين فيلم چند فيلم ديگر هم قبل از برنامه به عنوان فيلم هايي كه در همان موضوع ساخته شدند و لي فرصت نمايششان نيست معرفي مي شوند تا ديده شوند. تا نهايتا در هنگام نقد منتقد بتواند هم به فيلمي كه پخش شده ارجاع دهد و هم به مقايسه اي ميان فيلم هاي ديگر بپردازد.

براي اين دوره چهار موضوع انتخاب كرديم كه در قالب چهار فصل(إن شاء الله) عرضه مي شود:

فصل اول: سينما دين

فصل دوم: سينما خانواده

فصل سوم: سينما كمدي

فصل چهارم: سينما اعتياد

گنجِ «دو خواهر» قارون!

parsnevesht — Fri, 16 Oct 2009 06:43:18 GMT

بسم الله

گـنـجِ «دو خـواهـر» قـارون!

گنج قارون را مدتي پيش ديدم. علتش هم اين بود كه گنج قارون از پيشتازان فيلم فارسي هاي پيش از انقلاب است. دو خواهر را هم به تازگی ديدم. ناخواسته به یاد گنج قارون افتادم. شاید هم این ماجرا به خاطر شباهت های(خواسته یا نا خواسته) دو فیلم به هم است. مثلا در اصفهان بودن ماجرای هردو یا ستاره محوری(فردین و گلزار) آنها و نکاتی ریزی مانندنماهاي باز پل خواجو(شايد هم 33 پل) و آواز ميان فيلم. پس با این تفاصیل نتیجه این می شود که گلزار هم باید به فردین یا همان علی بی غم شبیه باشد. اما مشکل اصلی اینجاست.

مشکل اصلی اینجاست که با اینکه هر دو فیلم از نوع سینما بدنه هستند و یا به قول بعضی از سینما عامه پسند محسوب می شوند نكات اختلافي اساسی بين آنها پيدا مي شود. در گنج قارون سطح زندگي بسيار شبيه به سطح زندگي عموم جامعه است و از اين لحاظ مخاطب مي تواند تصويري كه شبيه به زندگي خودش است ببيند. چيزي كه در «خلف دهه ي هشتاد گنج قارون»(همان دو خواهر) نيست. زندگي اشرافي شخصيت ها چيزي دست نيافتني و رؤيايي براي عموم مخاطبان است. داستان ابلهانه ي فيلم هم چيزي نيست كه با اندكي مسامحه كسي بتواند فكر همذات پنداري هم درباره ي آن بكند. اگر گنج قارون به خاطر فردين و بي پيرايه بودن فيلم محبوب عموم بوده و هست، دوخواهر همه ي مخاطبانش را مديون بازيگرش، گلزار است.

به بیان دیگر قهرمان گنج قارون کسی مثل همه ی افراد جامعه است و شاید این دلیل ماندگاری چهل و چند ساله اش باشد(یعنی نزدیک بودن فیلم به مخاطب). اما قهرمان دو خواهر بیشتر یک تصویر رویایی همراه خود دارد و غیرقابل باورتر از گنج قارون به نظر می رسد.

زماني سينما هم در دوران پيش از انقلاب و هم در دوران پس از انقلاب(به عنوان شروع دوباره ي سينما از نظر محتوا) بازتاب زندگي عموم افراد جامعه بود. اما اين وضعيت اكنون در اكثر فيلم ها و به خصوص فيلم هاي عامه پسند وجود ندارد. به بيان ديگر فيلم هايي كه رسالت خود را راضي نگه داشتن مخاطب عام مي بينند و داراي ويژگي هايي چون داستان ساده و اتفاقي بودن اكثر رويدادها هستند؛ از نظر سطح زندگي فاصله ي زيادي با بينندگان خود دارند.

اما دو خواهر تنها يك تاسف برايم داشت. گلزار. نمي دانم وضعيت فعلي اش چقدر به خاطر رفتارهاي خودش يا عوامل ديگر بوده اما واقعا اميدوارم در بازي هايش تغيير ايجاد گردد. اميدوارم در آينده برايم گلزار يادآور گل يخ، بوتيك و فيلم هاي خوب ديگري باشد تا فيلم هاي واقعا نازلي چون دو خواهر و كلاغ پر.

چند جمله ای ها: میلانیٍ سوپر استار

parsnevesht — Sat, 29 Aug 2009 12:00:18 GMT

چند جمله اي ها 1

گاهي براي برخي از مسائل نيازي نيست خيلي مقدمه چيني كني. همين كه مخلص كلام را بگويي كفايت مي كند. و شايد گاهي من و تو حوصله ي نوشتن و خواندن زياد نداشته باشيم. در اين مواقع در مورد برخي از موضوعات همين كه چند جمله بگويي و اكثر نظرت را در آن خلاصه كني واقعا تلاش بزرگي است! "چند جمله ای ها" در همین راستاست.

ميلانيِ سوپر استار

(به بهانه ي ورود فيلم سوپر استار به شبكه ي سينماي خانگي)

چند روز پيش كه دوباره سوپر استار را ديدم باز همان احساس خوشايندي كه در وقت ديدنش(در جشنواره فجر) داشتم بهم دست داد.

گرچه مي دانم اصلا كار فوق العاده اي نيست؛

گرچه مي دانم دختر شهاب الدين حسيني مانند چيزی است كه ناگهان از آسمان افتاده و سريع هم مي رود؛

گرچه مي دانم ماجراي پيگيري پليسي انتهاي فيلم خيلي مناسب نيست و كاش چند دقيقه ي آخر فيلم نبود؛

و گرچه سوپر استار داراي اشكالات ديگري هم هست؛

اما اين برايم مهم است كه ميلانيِ سوپر استار با ميلانيِ كارهاي ديگرش فرق دارد. و واقعا دلم مي خواهد اين ميلاني ادامه پيدا كند. به نظرم اين ميلاني ارزشمندتر از ...

قاعده بازي

parsnevesht — Fri, 10 Jul 2009 20:46:18 GMT

هوالناظر

يكم

وقتي نميتواني قواعد بازي را تغيير دهي پس خفه شو و بازي كن.

مصطفي مستور، من گنجشك نيستم

اين مدت هم هنگامه اي به پا شده بود...

دوم

هر بار كه خواستم بروم نگذاشت. از بس بهش بد كرده بودم خجالت مي كشيدم. نگاهم كه مي كرد خيلي دوست داشتم ببينيم چه در نگاهش برايم دارد اما... اما واقعا رو و چشم نگاه كردن نداشتم. از بس كه بهش بد كرده بودم. ولي بالاخره با جراتي كه نمي دانم از كجا برايم رسيد سرم را بلند كردم و نگاهش كردم. همان كافي بود تا نگذارد سرم را پايين ببرم. به آرامي در گوشم زمزمه كرد: مَّا جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِّن قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ... خداوند براى هيچ كس دو دل در درونش نيافريده‏...

سوم

مي گفت: «ذله شدم»؛

مي گفت: «چقد اتاقت شلوغه»؛

مي گفت: «نشنيدي رنگ رخساره خبر مي دهد از سر درون»؛

مي گفت: «مي دونم اتاق ربطي به رنگ و رخساره(!) نداره ولي در كل اتاقت خبر مي دهد از درونت»؛

مي گفت: «درونت هم شلوغه»؛

مي گفت: «از ظاهرت بر مي آد باطنت هم شلوغه»؛

مي گفت: «از كتابايي كه مي خوني مي فهمم فكرت شلوغه»؛

مي گفت: «از فيلمايي كه مي بيني مي فهمم ذهنت شلوغه»؛

مي گفت: «مي فهمم اطرافت شلوغه ولي براي اين شلوغيا بگرد دنبال يه نخ تسبيح»؛

مي گفت: «بگرد دنبال يه چيزي كه همشون رو پشت سر هم به صف كنه، به خطشون كنه»؛

مي گفت: «برو دنبال چيزي كه به اين شلوغيا يه نظم و نسقي بده»؛

گفتم: «چشم».

درخت عرعر!!!

parsnevesht — Sat, 25 Apr 2009 05:22:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

درخت "عرعر" از آن درختاني است كه گرده گل هاي نر آن آلرژي ايجاد مي كند اما به علت زيبايي و حالت خاص برگ هايش، در فضاي سبز شهري استفاده مي شود.
    ليلي برزگر، كارشناس واحد آموزش و پژوهش سازمان پارك ها و فضاي سبز شهرداري مشهد در گفت وگو با خبرنگار ايسنا در معرفي اين درخت گفت: اسم علمي اين درخت كه از زبان بومي هاي چيني گرفته شده، عرعر و به معناي آسماني و ملكوتي است.
    وي با بيان اين كه رويشگاه اصلي اين درخت چين و ژاپن است، گفت: اولين بار در ايران براي جنگل كاري پارك ساعي تهران از اين درخت استفاده شده و چون رشد سريعي دارد در جنگل كاري مناطق دچار كمبود فضاي سبز به عنوان پيشاهنگ، قبل از ساير درختان كاشته مي شود.
    برزگر افزود: عرعر عمر كوتاهي دارد اما كم نياز است و در برابر خشكي، حرارت و انواع خاك و دود مقاوم است و تكثير آن از طريق قلمه ريشه يا دانه صورت مي گيرد.

به نقل از روزنامه ي اطلاعات- مورخ ۱۸/۷/۱۳۸۵

يكي از گونه هاي سينمايي كه از ابتداي انقلاب بسيار به آن پرداخته شده «دفاع مقدس» است. از طرف ديگر هم يكي از قسمت هاي ضعيف اين ژانر سينمايي محتوا و مضمون فيلم هاي دفاع مقدس است. اين ضعف محتوا بدانجا پيش رفته كه برخي از كارگردانان مشهور اين ژانر سينماي دفاع مقدس را براي خود تمام شده مي بينند. اين درد وقتي خود را بيشتر مي نماياند كه يك اثر ادبي در حوزه ي دفاع مقدس مانند «دا» منتشر مي شود و عده ي زيادي از سينماگران كه اتفاقا اصلا هم پيشينه ي ساخت اثر در حوزه ي دفاع مقدس ندارند درخواست ساخت آن را مي دهند و از آن جالبتر كساني خواست بازي در فيلمي كه قرار است از كتاب دا ساخته شود را دارند.

اكنون اين درد سينماي دفاع مقدس است؛ محتوا و مضمون. به گمانم بهتر بود از اين در به سراغ اخراجي هاي 2 برويم. پرفروش ترين فيلم تاريخ سينماي ايران. و البته فقط پر فروش. يكي از ضعف هاي مهم اخراجي ها در عدم ارائه ي محتوا و مضمون تازه است. در واقع وقتي مخاطبان اخراجي ها، فيلم را مي بينند؛ از اين مسرورند كه فيلم جالبي ديدند؛ نه اين كه محتواي تازه اي به دست آوردند و نه اين كه به درك تازه اي از رزمندگان دفاع مقدس رسيدند. ما پتانسيل جذب مخاطب براي ديدن يك اثر دفاع مقدس را بر سر اخراجي ها به هدر داديم.

اصلا بهتر است اين سوال را بپرسيم كه اخراجي ها قصد بيان چه را داشت؟ يعني اين همه ماجرا در آخر چه مضمون تازه اي به سينماي ايران اضافه كرد؟ چه گره اي از كار سينماي دفاع مقدس گشود؟ بگذاريد با صراحت بپرسيم كه اين فيلم چه نكته ي ويژه اي دارد؟ و در اينجا مسخره ترين پاسخي كه مي توان داد اين است كه مخاطبان زيادي اين فيلم را ديده اند، مردم هنگام پاره كردن عكس صدام دست مي زنند و يا در آخر سرود اي ايران مي خوانند.

اخراجي ها از ابتدا تا انتها مانند ديگر فيلم ها سعي در عرضه ي پيام خويش دارد و اين پيام در صريح ترين حالت ممكن توسط قاسم زارع بيان مي شود. و احتمالا دوستان اخراجي مي دانند كه اين صراحت بيشتر خنده آور است تا اثرگذار. در اخراجي ها هيچ چيز بر سر جاي خود نيست. دقيقا چيزي كه در شماره ي يك دقت شده بود(جد، طنز، شجاعت و غم) اما در قسمت دوم اين مجموعه از ابتدا تا انتهاي فيلم تنها پرچم لودگي و مسخرگي بالاست. لودگي به هر وسيله(حتي با استفاده از كلمات و عبارات ركيك) و مسخرگي در همه حال. و اين تا بدانجا پيش مي رود كه بعضي از شخصيت هاي فيلم فقط براي خنداندن آمده اند و اگر حذف مي شدند نه تنها به فيلم لطمه اي وارد نمي شد، بلكه كمك بسيار خوبي به روند عمومي داستان بود.

دقيقا در همان حال كه اخراجي ها با جنجال از بخش سوداي سيمرغ حذف شد(و چه لطف بزرگي دوستان داور كردند) فيلم ديگري نيز در حوزه ي سينماي دفاع مقدس در بخش سوداي سيمرغ شركت داشت. «به كبودي ياس»، كه نه ادعاي فوق العاده بودن دارد و نه موفقيتي در اكران خواهد داشت(تازه در صورتي كه اكران شود). در اين فيلم شخصيت شهيد بزرگوار عبد الحسين برونسي به تصوير كشيده مي شود. فيلم روايت جمع كردن نيروهاي گردان براي عمليات است. نكته ي جالب فيلم در عدم نقل مستقيم خاطره هاست. به بيان ديگر در فيلم به كبودي ياس خاطرات شهيد برونسي كاملا نقل نمي شوند بلكه نويسنده ي محترم روح كلي خاطرات ايشان و روحيات اخلاقيشان را در فيلمنامه لحاظ كرده اند و انصاف اثر تاثيرگذاري شده است. وقتي به فكر مقايسه ي اين اثرا با ملغمه اي به نام اخراجي ها مي افتم مي ترسم. شايد اين بيت بي ربط به مقايسه ي فيلم به كبودي ياس و اخراجي ها نباشد: « دِرَم داران عالم را كرم نيست / كرم داران عالم را دِرَم نيست».

عزيزاني كه داد حمايت از اخراجي ها سر مي دهند بايد بدانند كه اخراجي ها بدون تعارف فيلمي نيست كه بتوان آن را به نسل بعد نشان داد و گفت: «اين يك فصل از دفاع مقدس ماست و اينان عده اي از رزمندگان ما». اين فيلم بيشتر به يك فيلمفارسي شباهت دارد. يك فيلمفارسي دفاع مقدس.